Oude glorie: Eric Gerets

In dit artikel:

Eric Gerets, geboren op 18 mei 1954 in Rekem, groeide uit tot een van de beste Belgische rechtsbacks uit de voetbalgeschiedenis. Hij stond bekend om zijn verdedigende discipline, aanvallende impulsen, grote loopvermogen, verre inworpen en onverzettelijkheid. Die eigenschappen leverden hem de bijnaam ‘De Leeuw’ op.

Gerets begon bij AA Rekem en verhuisde in 1971 op zeventienjarige leeftijd naar Standard Luik. Na een aanvankelijke rol op de achtergrond kreeg hij vanaf 1972 speelminuten en groeide hij in het seizoen 1973-1974 uit tot vaste rechtsachter. Met Standard won hij in 1975 de Ligabeker. Zijn grote doorbraak volgde begin jaren tachtig. Onder Ernst Happel won hij in 1981 als aanvoerder de Belgische beker, waarna Standard onder Raymond Goethals de Belgische Super Cup (1981) en landstitels in 1982 en 1983 veroverde. In 1982 bereikte de club bovendien de finale van de Europacup II, waarin FC Barcelona met 2-1 te sterk was.

In de zomer van 1983 maakte Gerets de overstap naar AC Milan. Zijn loopbaan in Italië werd echter abrupt beëindigd door de omkoopaffaire rond Standard Luik en Waterschei. Voor de wedstrijd van 8 mei 1982 had Standard, dat op weg was naar de landstitel, via trainer Raymond Goethals en bestuurder Roger Petit geregeld dat Waterschei zich minder fel zou verzetten. Als aanvoerder hielp Gerets mee de afspraak uit te voeren door ploeggenoten hun winstpremie te laten afstaan aan spelers van Waterschei. Standard won met 3-1 en werd kampioen.

De zaak kwam in 1984 aan het licht. Gerets werd, evenals Roland Janssen, uiteindelijk voor een jaar geschorst; Goethals kreeg twee jaar en Petit een levenslange schorsing. Gerets werd ontslagen door AC Milan, waarvoor hij slechts dertien competitiewedstrijden speelde. Na zijn schorsing kwam hij kort uit voor MVV Maastricht. In de zomer van 1985 tekende hij bij PSV, waar hij het begin vormde van een uitzonderlijke succesperiode.

Bij PSV werd Gerets een belangrijke leider en aanvoerder. Het hoogtepunt kwam in 1988, toen de Eindhovense club de landstitel, de KNVB-beker en de Europacup I won. Gerets mocht als captain de Europese beker omhooghouden. Voor België speelde hij tussen 1975 en 1991 86 interlands en maakte hij deel uit van de selecties voor het EK van 1980 en de WK’s van 1982, 1986 en 1990. België verloor in 1980 de EK-finale van West-Duitsland.

Ook als trainer bouwde Gerets een internationale reputatie op. Hij won landstitels in België met Lierse en Club Brugge, in Nederland met PSV in 2000 en 2001, in Turkije met Galatasaray in 2006, in Saudi-Arabië in 2010 en in Qatar in 2014. Daarnaast won hij diverse nationale bekers en de Arab Nations Cup in 2012. Daarmee behoort hij tot de zes trainers die in minstens vier landen kampioen werden. Zijn loopbaan werd gekenmerkt door een sterke nadruk op systeemdenken, maar ook door stevige confrontaties met spelers als Luc Nilis en Ruud van Nistelrooij.

In 2012 kreeg Gerets een hersenbloeding. Ondanks medicatie hield hij langdurige klachten en in 2015 stopte hij als trainer omdat de symptomen verergerden. Hij sprak later over zijn achteruitgaande gezondheid, maar benadrukte ook dat hij bleef genieten van het leven. In 2018 deed hij aangifte nadat voormalig ploeggenoot Gilbert Bodart hem met de dood zou hebben bedreigd. Gerets geldt daarmee zowel als een iconische PSV-aanvoerder als een controversiële, succesvolle figuur in het Belgische en internationale voetbal.