Oude glorie: iconen uit de beginjaren

In dit artikel:

PSV blikt terug op drie iconen uit de clubgeschiedenis van halverwege de twintigste eeuw: doelman Lieuwe Steiger en aanvallers Coen Dillen en Piet Fransen. Zij waren belangrijk voor de eerste grote successen van PSV en hielpen de club nationaal en internationaal op de kaart te zetten.

Lieuwe Steiger werd in 1924 geboren in Haarlem en verhuisde als kind naar Eindhoven. Hij kwam op twaalfjarige leeftijd bij PSV en werd in 1942 eerste doelman. De lange, atletische keeper speelde zeven interlands voor Nederland en kwam in totaal 383 keer uit voor PSV. In 1957 stopte hij aanvankelijk, maar in 1959 keerde hij als vicevoorzitter tijdelijk terug toen eerste keeper Pim Bekkering geblesseerd raakte. Een nieuwe blessure maakte daarna definitief een einde aan zijn loopbaan. Steiger verdedigde het PSV-doel in de eerste Europese wedstrijd van een Nederlandse club, tegen Rapid Wien in de Europa Cup 1. Met PSV won hij onder meer de landstitel van 1951, verschillende zuidelijke kampioenschappen en tweemaal de KNVB-beker.

Coen Dillen, geboren in 1926 in Strijp, groeide uit tot een van PSV’s grootste doelpuntenmakers. Na een eerdere periode bij de club en een verblijf bij amateurclub Brabantia keerde hij in 1949 terug naar PSV. De spits speelde 483 wedstrijden en maakte 429 doelpunten, waarvan 287 in de competitie. Zijn bijnaam ‘Het Kanon’ dankte hij aan zijn trefzekerheid en harde schot. In het seizoen 1956-1957 scoorde hij 43 competitiedoelpunten, een PSV-record dat nog altijd standhoudt. Dillen speelde daarnaast vijf interlands, was later kort trainer van Nuenen en runde jarenlang een sigarenzaak aan de Frederiklaan in Eindhoven. Bij het Philips Stadion herinneren onder meer een standbeeld, een promenade en de jaarlijkse Coen Dillen Trofee aan hem.

Piet Fransen kwam in 1947 op 28-jarige leeftijd bij PSV, nadat hij in de regio voor verschillende clubs had gespeeld. De linksbuiten kreeg de bijnaam ‘de Peellandse Reus’ vanwege zijn lengte en krachtige linkerbeen. Samen met rechtsbuiten Dillen vormde hij een gevreesd aanvalsduo. Fransen maakte in 310 competitiewedstrijden 210 doelpunten en staat derde op PSV’s eeuwige topscorerslijst. Hij weigerde onder meer een aanbod van Fiorentina omdat hij in de Peel wilde blijven wonen. Tegen Rapid Wien maakte hij in beide Europa Cup-wedstrijden een doelpunt en werd hij de eerste Nederlander die in dit toernooi scoorde. Fransen stopte in 1960 en werd, net als Steiger en Dillen, benoemd tot lid van verdienste van PSV.