Oude glorie: Interview met Berry van Aerle

In dit artikel:

Berry van Aerle, geboren op 8 december 1962 in Helmond, groeide op in een gezin waarin voetbal een belangrijke rol speelde. Hij begon op zesjarige leeftijd bij HVV Helmond, doorliep daar de jeugd en haalde uiteindelijk het eerste elftal. Zijn vader voetbalde en floot als amateur, terwijl ook zijn broer Leo talent had als linksbuiten. Van Aerle volgde een opleiding bouwkunde aan de LTS en werkte korte tijd in een kippenslachterij, maar zijn voetbaltalent bepaalde uiteindelijk zijn loopbaan.

Via PSV-icoon en plaatsgenoot Willy van der Kuijlen kwam hij in beeld bij PSV. Op achttienjarige leeftijd speelde hij een testwedstrijd, ondanks grote zenuwen en de vergissing dat hij zichzelf als linksbuiten presenteerde. Bij PSV 2 werd hij linksback onder trainer Jan Reker. In het seizoen 1981-1982 debuteerde hij in het eerste elftal, onder Thijs Libregts. Hoewel hij aanvankelijk als verdediger speelde, ontwikkelde hij zich later vooral tot rechtsback en rechtermiddenvelder.

Toen PSV in 1986 Erik Gerets aantrok, verloor Van Aerle zijn basisplaats aan de Belgische international, die hij zelf als de beste rechtsback ter wereld beschouwde. Hij werd vervolgens met Frans van Rooij verhuurd aan het Belgische Antwerp FC. Een jaar later keerde hij op aandringen van Guus Hiddink terug naar Eindhoven. Door de veranderde rol van Willy van de Kerkhof schoof Van Aerle door naar het middenveld, naast Gerets en Gerald Vanenburg. Onder Hiddink en assistent Hans Dorjee groeide PSV uit tot een hechte en succesvolle ploeg.

Van Aerle speelde uiteindelijk dertien à veertien jaar voor PSV, met alleen de verhuur aan Antwerp FC als onderbreking. Hij won vijf landstitels, drie KNVB-bekers, een Nederlandse Supercup en de Europa Cup 1. Hij kijkt met teleurstelling terug op verloren finales, zoals de Wereldbeker tegen Nacional, waarin hij een strafschop miste, en de Europese Supercup tegen KV Mechelen. Ook het seizoen 1992-1993, waarin PSV na een incidentrijke periode de landstitel aan Feyenoord verloor, liep volgens hem door spanningen binnen de selectie verkeerd af. Met Romário had hij geen moeite vanwege diens soms beperkte trainingsinzet: de Braziliaan maakte in wedstrijden voldoende doelpunten.

Op 14 oktober 1987 debuteerde Van Aerle voor het Nederlands elftal tegen Polen. Hij gaf in die met 0-2 gewonnen wedstrijd twee assists op Ruud Gullit. In totaal kwam hij tot 35 interlands en speelde hij alle wedstrijden tijdens het gewonnen EK van 1988. Het WK van 1990 in Italië mislukte volgens hem door onrust en een gebrek aan eenheid binnen de ploeg. Op het EK van 1992 bereikte Oranje de halve finale, waarin het na strafschoppen verloor van Denemarken.

In 1995 werd Van Aerle tijdens een grote schoonmaak bij PSV weggestuurd, samen met meerdere ervaren spelers. Hij vond de manier waarop dat gebeurde weinig zorgvuldig en koos, ondanks belangstelling van onder meer Osasuna, voor Helmond Sport. Daar speelde hij onder Adrie Koster samen met zijn jeugdvrienden Hans Vincent en Hans Meeuwsen. Na één seizoen dwongen knieproblemen hem te stoppen als prof. Daarna speelde hij nog ongeveer vier jaar bij HVV Helmond, eerst in het eerste elftal en later in een vriendenteam.

Van een zogenoemd zwart gat na zijn carrière was geen sprake. Hij werkte ruim een jaar als postbode, was voetbalanalist bij Stadsradio Helmond en werd in 2000 uitgeroepen tot Prins Carnaval van Helmond. Rond 2000/2001 keerde hij terug bij PSV als supporterscoördinator. Na acht à negen jaar in die functie, waarin hij onder meer supporters begeleidde en stadionverboden behandelde, werd hij scout. Hij leerde het vak in de praktijk van Van der Kuijlen en Klaas van Balen en maakt deel uit van een scoutingsgroep die spelers wereldwijd beoordeelt op kwaliteit, geschiktheid en financiële haalbaarheid.

Van Aerle ziet zichzelf niet als iemand die zijn status als PSV-icoon benadrukt, maar noemt zich wel een echte clubman. Met voetballen en werken meegerekend is hij al 37 jaar aan PSV verbonden. Zijn band met Helmond en PSV komt ook terug in de musical over zijn leven, die in Helmond elf keer uitverkocht was. Zijn bijnamen ‘Turbo Berry’, ‘Ratje’ en ‘Sheene’ verwijzen naar zijn snelheid en zijn vroegere streken.