Oude glorie: Interview met Harry Lubse

In dit artikel:

Harry Lubse, geboren op 23 september 1951 in Eindhoven, groeide op in Tongelre als een van vier kinderen. Zijn vader was een van de eerste werknemers van DAF en hielp daar een bedrijfsschool opzetten. Lubse volgde de ULO en de kweekschool, waar hij zijn onderwijsbevoegdheid behaalde. Daarnaast deed hij in de avonduren de akte gymnastiek. Na zijn voetbalcarrière werkte hij in de metaalsector, vooral in de bevestigingstechniek.

Lubse begon pas op zijn dertiende bij VV De Spechten, nadat hij bij een jongensclub van de Augustijnen had gespeeld. Aanvankelijk stond hij centraal achterin, maar omdat verdedigen hem niet lag, schoof hij op naar de aanval. Scout Toon Brusselers, die net als Lubses vader bij DAF werkte, bracht hem op zestienjarige leeftijd naar PSV. Zijn vader twijfelde aanvankelijk vanwege de combinatie met de studie, maar PSV-manager Ben van Gelder verzekerde hem dat de club Lubse daarin zou begeleiden. Lubse maakte zijn opleiding af en speelde ondertussen bij PSV en later in het Nederlands militair elftal.

In het seizoen 1969/70 kwam hij bij de A-selectie, waar Kurt Linder een gedisciplineerde en fysiek zware trainingsaanpak hanteerde. Onder diens opvolger Kees Rijvers groeide PSV uit tot een hechte ploeg, waarin veel Brabantse spelers elkaar ook buiten het veld vonden. Lubse speelde vooral in dienst van Willy van der Kuijlen en Ralf Edström: hij verrichtte veel loopwerk, creëerde ruimte en hielp mee verdedigen, maar scoorde zelf eveneens regelmatig.

Met PSV beleefde hij de succesvolste jaren uit de clubgeschiedenis tot dan toe. Hij won drie landstitels (1974/75, 1975/76 en 1977/78), twee KNVB-bekers en de UEFA Cup in 1978. In dat Europese toernooi maakte hij belangrijke doelpunten tegen 1. FC Magdeburg en FC Barcelona. Vooral zijn late treffer in de beslissende thuiswedstrijd tegen Magdeburg, waardoor PSV een 4-2-zege behaalde, is hem bijgebleven. Tegen Barcelona, met onder anderen Johan Cruijff en Johan Neeskens, scoorde hij eveneens.

Een grote teleurstelling was de uitschakeling tegen AS Saint-Étienne in de halve finale van de Europa Cup I in 1976. PSV had na een 1-0-nederlaag in Frankrijk kansen op de finale, maar bleef thuis op 0-0 steken. Lubse denkt dat de ploeg in die wedstrijden de overtuiging miste die haar later tegen Magdeburg en Barcelona wel hielp. Ook het uitvallen van Ralf Edström speelde mogelijk een rol, al blijft volgens Lubse onduidelijk of dat de doorslag gaf.

Naast zijn sportieve prestaties werd Lubse in Eindhoven bekend door het supporterslied ‘PSV de kampioen’, dat in 1975 op initiatief van supporter en schrijver Peter Visser werd opgenomen. Zijn band met PSV bleef bestaan. Hij bezoekt nog altijd vooral thuiswedstrijden en organiseert in het Philips Stadion bijeenkomsten voor mensen met dementie. Met muziek, oude beelden, gymnastiek en verhalen van oud-spelers krijgen deelnemers een bijzondere middag; het programma wordt samen met Vitalis en regionale verpleeghuizen uitgevoerd.

Na het vertrek van Rijvers in januari 1980 liep de succesvolle PSV-periode volgens Lubse ten einde. Een moeizaam gesprek met de nieuwe trainer Thijs Libregts leidde ertoe dat hij op de transferlijst kwam. Hij vertrok naar Beerschot, maar speelde daar slechts tot de winterstop. Door trainerswisselingen en een veranderde clubleiding voelde de situatie in België niet goed. Trainer Jan Notermans haalde hem vervolgens naar Helmond Sport, waar hij in een hechte ploeg terechtkwam.

Met Helmond Sport werd Lubse in 1982 kampioen van de Eerste Divisie. Zijn beslissende 2-1 tegen SC Veendam was een van de hoogtepunten van dat seizoen; twee wedstrijden later werd de titel definitief na een gelijkspel tegen FC Den Bosch. Helmond Sport handhaafde zich daarna een jaar in de Eredivisie, maar degradeerde het seizoen daarop. Lubse sloot zijn profloopbaan af bij Vitesse, waar hij in 1983/84 nog zes keer scoorde. Na één seizoen, mede door de lange reizen naar Arnhem, stopte hij. Vervolgens speelde hij nog een jaar bij Geldrop in de hoofdklasse.

Lubse kwam één keer uit voor het Nederlands elftal: op 3 september 1975 tegen Finland, een wedstrijd waarin hij scoorde. Hij maakte ook deel uit van de WK-selectie van 1978 in Argentinië, maar kwam niet in actie. Hij herinnert zich vooral de zware beveiliging, tanks rond het stadion en de gespannen sfeer onder het militaire regime van Jorge Videla.

De oud-aanvaller hield na zijn loopbaan contact met oud-ploeggenoten, onder wie Huub Stevens, Ralf Edström en vooral Willy van der Kuijlen. Samen met Adri van Kraaij bezocht hij Van der Kuijlen in diens laatste jaren regelmatig en bracht hem naar De Herdgang. De vriendschappen uit de succesvolle PSV-jaren en zijn blijvende betrokkenheid bij de club vormen nog altijd een belangrijk onderdeel van zijn leven.