Oude glorie: Jan Heintze

In dit artikel:

Jan Heintze, geboren op 17 augustus 1963 in Tårnby, groeide op in Denemarken met zijn ouders en oudere zus. Hij begon op zeven- of achtjarige leeftijd bij Tårnby BK, doorliep de jeugdelftallen en speelde aanvankelijk als spits of linksbuiten. Via regionale en nationale selecties kwam hij bij het Deense jeugdelftal terecht. Op zijn zestiende maakte hij bij Kastrup BK al deel uit van de eerste selectie en werd hij basisspeler.

Hoewel FC Twente en 1. FC Köln belangstelling hadden, koos Heintze in 1982 voor PSV. Een trainerswissel in Keulen en de aanwezigheid van de Deens sprekende Hallvar Thoresen gaven de doorslag. Zijn start in Eindhoven was lastig door de toenmalige limiet van twee buitenlandse spelers, een enkelblessure en een moeizame relatie met trainer Thijs Libregts. Onder Jan Reker kreeg hij meer houvast: hij woonde ongeveer negen maanden bij de trainer en diens gezin, leerde Nederlands en werd omgeschoold van aanvaller tot linksback. Zijn aanvallende ervaring bleek later juist een belangrijke kwaliteit.

Heintze maakte bij PSV drie generaties mee. In zijn eerste periode groeide hij uit tot een vaste kracht in een elftal met onder anderen Ronald Koeman, Gerald Vanenburg, Ruud Gullit en Sören Lerby. Het hoogtepunt was het seizoen 1987-1988, waarin PSV onder Guus Hiddink de landstitel, KNVB-beker en Europa Cup 1 won. Volgens Heintze kwam de ploeg na een moeizame voorbereiding op één lijn, mede door de drive van Lerby en de verbindende rol van assistent Hans Dorjee. Ook de landstitels van 1986 en 1987 en de dubbel van 1989 behoren tot zijn eerste succesvolle periode. Tegelijkertijd betreurt hij dat PSV in 1989 de wereldbeker en Europese Supercup misliep en dat blessures van Gullit en Romario Europese kansen verkleinden.

In 1993 vertrok Heintze na twaalf seizoenen bij PSV. De samenwerking met Aad de Mos was volgens hem zo slecht dat hij zijn plezier verloor en uiteindelijk transfervrij vertrok. Bij KFC Uerdingen 05 speelde hij twee seizoenen in de Bundesliga, maar na de degradatie koos hij voor Bayer Leverkusen. Daar speelde hij drie jaar onder Christoph Daum, die hij als een van zijn beste trainers beschouwt. Op het middenveld beleefde Heintze naar eigen zeggen zijn beste periode: hij werd fysiek sterker en was intensiever bij het spel betrokken.

In 1999 keerde de inmiddels 36-jarige Heintze terug naar PSV, nadat technisch directeur Frank Arnesen hem tijdens een interland tegen Italië had bekeken. Hij won onder Eric Gerets opnieuw twee landstitels en een Johan Cruijff Schaal en maakte later onder Guus Hiddink nog een kampioenschap mee. Zijn tweede PSV-periode beleefde hij met minder druk en meer waardering. Hij zag zichzelf bovendien als mentor voor jongere Deense spelers zoals Dennis Rommedahl en Kasper Bøgelund. In totaal kwam hij voor PSV tot 397 Eredivisiewedstrijden en 75 Europese duels, met negen landstitels, één Europa Cup 1, drie KNVB-bekers en drie Nederlandse supercups.

Voor Denemarken speelde Heintze 86 interlands en nam hij deel aan de EK’s van 1988 en 2000 en de WK’s van 1998 en 2002. Hij miste het EK van 1992, waarin Denemarken verrassend Europees kampioen werd, door een conflict met bondscoach Richard Møller Nielsen, een schorsing en een liesblessure. Na diens vertrek keerde Heintze in 1997 terug onder Bo Johansson en werd hij opnieuw een vaste international.

Na zijn afscheid op veertigjarige leeftijd koos Heintze voor een leven buiten de voetbaltechniek. Hij richtte een drukkerij en later een mediabedrijf op en werkt inmiddels in vastgoed en verzekeringen. Vanuit een skybox bij PSV is hij nog altijd als gastheer bij thuiswedstrijden bij zijn club betrokken.