Oude glorie: Mister PSV

In dit artikel:

In de 50e editie van de rubriek ‘Wat eens d’oude glorie’ staat Willy van der Kuijlen centraal, de Helmondse aanvaller die bij PSV uitgroeide tot ‘Mister PSV’. Zijn handelsmerk was een krachtig en zuiver schot met zowel links als rechts. Supporters noemden hem daarom ‘Skiete Willy’. Van der Kuijlen gold als een uitzonderlijk getalenteerde, populaire en loyale clubspeler.

Van der Kuijlen werd in 1946 geboren en begon in 1953 bij HVV Helmond. Door al op jonge leeftijd in seniorenwedstrijden mee te spelen, viel hij op. Op zijn vijftiende debuteerde hij in het eerste elftal. Hij trainde zijn traptechniek voortdurend, onder meer door eindeloos tegen een muur te schieten. Volgens hem waren een goede lichaamshouding en vooral veel oefenen de basis van een goed schot.

In 1964 maakte hij de overstap naar PSV, nadat hij de Eindhovense club een jaar eerder nog had afgewezen. Hij bleef er achttien seizoenen, tot het begin van het seizoen 1981-1982. Onder trainer Kees Rijvers beleefde hij zijn beste jaren. Samen met spits Ralf Edström vormde hij een effectief duo: Edström legde veel ballen klaar, waarna Van der Kuijlen ze vaak met een hard schot afrondde. Ook spelers als Willy en René van de Kerkhof, Huub Stevens en Ernie Brandts maakten deel uit van het sterke PSV-team.

Met PSV werd Van der Kuijlen drie keer landskampioen, in 1975, 1976 en 1978. Daarnaast won hij twee KNVB-bekers en de UEFA Cup in het seizoen 1977-1978. In de finale tegen SC Bastia scoorde hij de derde treffer. Andere memorabele momenten waren zijn drie doelpunten in de bekerfinale van 1974, een schot van ongeveer veertig meter tegen NAC en een doelpunt tegen FC Wageningen waarbij de bal dwars door het net ging.

Van der Kuijlen werd drie keer topscorer van de Eredivisie en dertien keer clubtopscorer van PSV. In de competitie maakte hij 308 doelpunten voor PSV en drie voor MVV, samen goed voor 311 goals. Daarmee is hij nog altijd de productiefste speler in de geschiedenis van de Nederlandse Eredivisie. Kort nadat hij bij PSV op de bank was beland en de relatie met enkele medespelers was verslechterd, vertrok hij in 1981 naar MVV. In een wedstrijd tegen PSV won MVV met 1-7; Van der Kuijlen maakte de enige Maastrichtse treffer. Aan het einde van het seizoen 1982-1983 beëindigde hij zijn loopbaan bij het Belgische KVV Overpelt Fabriek.

Zijn interlandcarrière bleef opmerkelijk beperkt. Van der Kuijlen speelde 22 keer voor het Nederlands elftal en scoorde zevenmaal, maar kwam nooit uit op een EK- of WK-eindronde. Een conflict met Johan Cruijff en verschillende Ajacieden, over onder meer privileges en de verhoudingen binnen de selectie, speelde daarbij een belangrijke rol. Samen met PSV-doelman Jan van Beveren trok hij zich aanvankelijk terug uit Oranje. Een latere terugkeer liep eveneens stuk omdat hij zich opnieuw niet welkom voelde.

Na zijn actieve carrière bleef Van der Kuijlen nauw verbonden aan PSV als jeugdtrainer, assistent-trainer, spitsentrainer en scout. Ook werkte hij enige tijd als assistent bij Roda JC. PSV benoemde hem tot lid van verdienste en in Helmond ontving hij de erepenning van de stad. Bij het stadion staan bronzen beelden van hem en Coen Dillen. Zijn status als clubicoon bleef zichtbaar bij presentaties van nieuwe spelers en kampioenschappen. Een in 2011 verschenen biografie beschreef zowel zijn grote voetbalkwaliteiten als zijn complexe, eigenzinnige persoonlijkheid. Voor PSV-supporters blijft hij vooral de onvergetelijke doelpuntenmaker en het symbool van trouw aan de club.