Oude glorie: Ralf Edström

In dit artikel:

De Zweedse aanvaller Ralf Edström (geboren in 1952) brak door bij Atvidabergs FF, waarmee hij in 1972 en 1973 de Zweedse landstitel won. PSV ontdekte hem toen de club eigenlijk landgenoot Björn Nordqvist bekeek. Na zijn dienstplicht verhuisde Edström in 1973 naar Eindhoven.

Met zijn lengte van bijna twee meter, uitstekende timing en krachtige kopballen werd Edström onder trainer Kees Rijvers een bepalende spits. Hij bracht PSV meer uitstraling en vormde een succesvol aanvalduo met Willy van der Kuijlen, die mede dankzij Edströms doelpunten weer tot grote vorm kwam. In vier seizoenen won Edström twee landstitels, twee KNVB-bekers en in 1975-1976 de dubbel.

Een van zijn meest memorabele wedstrijden was de 6-2-zege op Ajax in september 1975, waarin hij vier keer scoorde. In de bekerfinale tegen Roda JC maakte hij in de verlenging het winnende doelpunt. PSV’s Europese droom eindigde dat seizoen in de halve finale van de Europa Cup 1 tegen Saint-Étienne. Edström moest in de return worden gewisseld nadat hij door de Franse doelman in het gezicht was geraakt; PSV bleef steken op 0-0 en werd uitgeschakeld.

Na zijn PSV-periode keerde Edström terug naar Zweden en speelde hij onder meer voor IFK Göteborg. Daarna kwam hij uit voor Standard Luik, waarmee hij de Belgische beker won, en AS Monaco, waarmee hij in 1982 Frans kampioen werd. Hij sloot zijn loopbaan af bij Örgryte IS. Een terugkeer naar PSV in 1979 wees hij af omdat een zware knieblessure hem naar eigen zeggen verhinderde zijn oude niveau te halen.

Edström speelde veertig interlands voor Zweden en maakte vijftien doelpunten. Hij nam deel aan de WK’s van 1974 en 1978 en scoorde vier keer op het toernooi van 1974, waarop Zweden vijfde werd. Hij werd in 1972 en 1974 uitgeroepen tot Zweeds voetballer van het jaar. Na zijn carrière werkte hij onder meer als radioverslaggever. Bij PSV bleef hij bekend als ‘de man met het Gouden Hoofd’ en als een van de meest geliefde buitenlandse spelers uit de clubgeschiedenis.