Oude glorie: Ronald Waterreus

In dit artikel:

Ronald Waterreus, geboren in 1970 in Lemiers, groeide uit tot een van de markantste keepers uit de geschiedenis van PSV. Na zijn jeugd bij RKVV Lemirsia en RKVVM maakte hij via Roda JC, waar hij in 1992 zijn Eredivisiedebuut maakte, in 1994 de overstap naar Eindhoven. Aanvankelijk kreeg Stanley Menzo de voorkeur, maar na het ontslag van trainer Aad de Mos werd Waterreus onder Dick Advocaat eerste keeper.

Die positie moest hij meerdere keren opnieuw veroveren. Concurrenten als Georg Koch, Ivica Kralj, Jelle ten Rouwelaar en Rob van Dijk werden aangetrokken, maar Waterreus vocht zich telkens terug in het doel. Zijn onverzettelijkheid leverde hem de bijnaam en reputatie op van de vaste “eerste keus” van PSV. In tien seizoenen speelde hij een belangrijke rol bij vier landstitels, één KNVB-beker en zes Johan Cruijff Schalen. In 2001 werd hij bovendien uitgeroepen tot Nederlands keeper van het jaar.

In 2004 vertrok de toen 33-jarige Waterreus transfervrij bij PSV. Hij vond dat de rek uit het elftal was en wilde een nieuw avontuur. Vervolgens was hij korte tijd tweede keeper bij Manchester City. Na een zware knieblessure van Rangers-doelman Stefan Klos verhuisde hij naar Glasgow, waar hij eerste keeper werd en een Schotse landstitel en League Cup won. Een contractverlenging liep stuk op de financiële voorwaarden.

Eind 2006 keerde Waterreus tijdelijk terug naar Nederland om AZ uit de brand te helpen nadat de eerste twee doelmannen geblesseerd waren. Na zes wedstrijden vertrok hij uit Alkmaar. In 2007 speelde hij nog één seizoen voor New York Red Bulls in de Amerikaanse MLS, waarna hij zijn actieve loopbaan beëindigde.

Waterreus kwam zeven keer uit voor het Nederlands elftal en was vooral de vaste reserve achter Edwin van der Sar. Hij maakte deel uit van de EK-selectie van 2004, maar speelde in Portugal niet. Na zijn carrière werd hij voetbalanalist bij onder meer Studio Voetbal en Ziggo Sports Rondo, schreef hij columns en startte hij een bedrijf in keepershandschoenen. Ondanks zijn vertrek hield hij een band met PSV; hij sprak zelfs de ambitie uit er ooit voorzitter te worden. Zijn favoriete rugnummer 23 was een verwijzing naar basketballegende Michael Jordan.